Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη: Ο Πάκης Παπαδημητρίου, Πρόεδρος της Επιτροπής Εταιρικής Υπευθυνότητας του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου γράφει στην AV
Εδώ και περίπου 20 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα –συχνά βαρετό– παιχνίδι λέξεων για να περιγραφεί μια σχετικά απλή έννοια: η επιχειρηματικότητα επιδρά στην κοινωνία και το φυσικό περιβάλλον, δηλαδή επιδρά στις ζωές όλων μας. Με σκοπό να γίνει αντιληπτή η επίδραση των επιχειρήσεων στη ζωές και να γίνει προσπάθεια βελτίωσης, δημιουργήθηκε ένα κίνημα επαγγελματιών που προσπαθούσαν με τη χρήση βαρύγδουπων ορισμών να ακουστούν αρχικά και να πείσουν μετέπειτα για την ανάγκη μετασχηματισμού του τρόπου λειτουργίας των επιχειρήσεων προς κάτι πιο υπεύθυνο και πιο βιώσιμο.
Όλοι εμείς που ανεβήκαμε σε αυτό το άρμα από νωρίς, ψάχναμε απεγνωσμένα να περιγράψουμε αυτή τη δουλειά με ένα ορισμό που θα πείσει: από τον εταιρικό πολίτη και το κοινωνικό μέρισμα, στην εταιρική κοινωνική ευθύνη και το CSR, μετά στο triple bottom line (καλή τύχη εκείνη την εποχή να το εξηγήσεις σε ένα CFO), μετά στην Αειφορία και Βιώσιμη Ανάπτυξη, κατόπιν για να δοθεί έμφαση στην οικονομική διάσταση στη Βιωσιμότητα (στα ελληνικά Sustainability) και το αποτύπωμα, στους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (SDGs), στην επιχειρηματικότητα σκοπού (purpose-driven business) και στην πολυδιάστατη δημιουργία αξίας του Integrated Reporting. Τα τελευταία 2-3 χρόνια ζούμε στον αστερισμό του Net Zero (μηδενικού ισοζυγίου άνθρακα) και τουESG (Environmental Social Governance) της αξιολόγησης κινδύνου σε δάνεια και επενδύσεις. Στοιχηματίζω ότι και το ESG, σε τρία χρόνια από τώρα, θα λέγεται διαφορετικά.
ΠΗΓΗ: AV
