Ο ποιητής Νίκος Παναγιωτόπουλος, ένας εργάτης του λόγου
«Αφήνει ένα έργο που έκανε τη μεγάλη τομή στα γράμματά μας, μας αφήνει μια περιουσία πολύτιμη, ανεκτίμητη…» λέει η Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, σπουδαίος ποιητής αλλά και μεταφραστής γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1945 στα Εξάρχεια αποφοίτησε απο τη Λεόντειο το 1963, έζησε στην Αθήνα. Ολοκληρώνοντας το σχολείο και τη στρατιωτική του θητεία, εργάστηκε στη φαρμακαποθήκη που είχε ιδρύσει ο πατέρας του, προτού απορροφηθεί από τις λέξεις – τις δικές του, αλλά κι εκείνες των αρχαίων τραγικών που μετέφραζε. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του περιοδικού «Εκηβόλος» μαζί με τον Βασίλη Διοσκουρίδη και την Τζούλια Τσακίρη και συνεργάστηκε επί μακρόν στη συντακτική επιτροπή.
Παράλληλα με τη συγγραφική του ενασχόληση, καταπιάστηκε και με τη μετάφραση, συγκεκριμένα του αρχαίου δράματος. Η «Αντιγόνη», που ανέβηκε στην Επίδαυρο το 2007 σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή και ο «Οιδίποδας», βασίστηκαν στη δική του μετάφραση. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος ήταν ο δημιουργός μίας μακράς αφήγησης σε ελεύθερο στίχο με τίτλο «Σύσσημον ή Τα κεφάλαια» και κατάφερε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στους ποιητικούς και λογοτεχνικούς κύκλους.
…” Τα μαθήματα και στα δύο σχολεία γινόντουσαν στα Ελληνικά. Πολύ καλοί καθηγητές. Πειθαρχία και επιβολή ενός παραδοσιακού σωφρονιστικού συστήματος Με αρκετές εξαιρέσεις. Για παράδειγμα στην 5η γυμνασίου είχαμε έναν αυστηρό καθηγητή φιλόλογο, τον κύριο Γκιόλμαν. Δεν χτυπούσε ποτέ. Είχε καταφέρει να επιβάλει έναν σεβασμό στην τάξη, που απέτρεπε τους μαθητές να κάνουν παραπτώματα. Στο κύριο Γκιόλμαν χρωστάμε, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος και εγώ την ποιητική μας «καριέρα». Όταν έμαθε ότι ο Νίκος κι εγώ γράφουμε ποιήματα, μας σήκωσε στον πίνακα για να διαβάσουμε μπροστά στην τάξη τα πρωτόλεια μας. Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές μέχρι να τελειώσει το έτος…”
Βαλαβανίδης Χρήστος
